Reisverslag van Andre Meijer (2007)
"Met uitgelaten gezichten in het zwembad, luid meezingend tijdens een les of uit hun bol gaand tijdens een potje voetbal. Wat me vooral bij is gebleven van het weeshuis zijn de fantastische kinderen. Allemaal met hun eigen karakter, maar stuk voor stuk bijzonder.

Na enkele toeristische reizen door Zuidoost-Azië wilde ik in 2007 wat anders. Omdat de mensen er ondanks de relatief grote armoede zo vriendelijk zijn wilde ik graag iets met – en hopelijk ook voor – de mensen daar doen.

Na wat zoeken op het internet was het dus het weeshuis op Sulawesi geworden. Van les geven wist ik niet heel veel en van Indonesië nog minder. Maar gelukkig werd ik heel goed opgevangen door een andere vrijwilligster. En de hartelijkheid van de kinderen deed de rest.

In het weeshuis wonen rond de dertig kinderen die in drie groepen les krijgen. 6 t/m 11 jaar, 12 t/m 14 en 15 t/m 18. De verschillen tussen de kinderen onderling kan behoorlijk groot zijn. Sommigen zijn briljant, anderen stil. Ze kunnen allemaal wel een beetje Engels verstaan, maar moeilijkere zinsconstructies zijn maar voor een enkeling weggelegd. Al was het maar omdat het Indonesisch geen verbuigingen van werkwoorden kent. En de kleinsten vinden het natuurlijk het leukst als het op een speelse manier gebracht wordt. Maar gewoon aandacht voor de kinderen zelf is eigenlijk belangrijker dan de inhoud lessen.

Heeft mijn herinnering wellicht een hoog kleine-huis-op-de-prairie-gehalte, er zijn ook wel minder zoete zaken waar rekening mee moet worden gehouden. De voorzieningen zijn simpel. De communicatie met de Indonesische leiding van het huis vond ik verwarrend en de mores van de Indonesische maatschappij is anders dan wat in Nederland gebruikelijk is. Al verschilt het in al deze zaken niet heel veel van andere Zuidoost-Aziatische landen. En zo heeeel af en toe is het natuurlijk ook wel eens hommeles tussen de kinderen onderling.

Uiteindelijk ook wel een beetje overdondert koste het me tijd om alles op me in te laten werken en het geleerde meteen voluit in praktijk te brengen. Thuisgekomen bleven al die koppies nog steeds in mijn hoofd hangen. Daarom heb ik besloten om in 2008 terug te keren."

Andre Meijer